Sufin/Młynarski: Rzeczy, których nie mówię swojemu terapeucie

Autorka sztuki Magdalena Wołłejko, ukrywająca się pod pseudonimem Meggie W. Wrightt, nie spodziewała się ogromnego sukcesu jaki odniosło przedstawienie. Ta przezabawna komedia od dziesięciu lat cieszy się niesłabnącą popularnością. "Klub hipochondryków" jest przykładem na doskonałe zgranie wszystkich elementów składających się na spektakl: znakomita scenografia, świetna reżyseria i brawurowe role wszystkich aktorów. Za kreację Leo, Zbigniew Zamachowski otrzymał nominację do prestiżowej nagrody Feliksa Warszawskiego. Jego sceniczni przyjaciele dotrzymują mu kroku i całość jest misterną koronką poczucia humoru, dowcipu i wartkiej akcji. Bohaterowie sztuki to archetypy mężczyzn przekraczających magiczną barierę czterdziestych urodzin i posiadających wszystkie objawy kryzysu wieku średniego z hipochondrią na czele. Antykwariusz Leo oraz dwóch architektów - Ken, będący w trakcie rozwodu i Tom, mężczyzna z przeszłością amanta, prześcigają się między sobą w wymyślaniu nowych urojonych dolegliwości. Zmagają się z własną słabością, jaką jest niemożność pogodzenia z upływającym czasem. Całość, przedstawiona z dystansem i ciepłą ironią, wywołuje śmiech i wzbudza zrozumienie zwłaszcza wśród męskiej części publiczności.